| تبليغات | X |
 |
 |
|
| وبلاگ شعرهای کردی و فارسی |
|
زیبا ترین کلمه برلب های بشریت کلمه«مادر» وزیبا ترین آوا، فريدون مشيري : مادر |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه چهارم تیر 1387ساعت 12:49 توسط سروش شفیعی |
|
|
بردی از يادم دادی بر بادم با يادت شادم
دل به تو دادم در دام افتادم از غم آزادم دل به تو دادم فتادم به بند ای گل بر اشک خونينم بخند سوزم از سوز نگاهت هنوز چشم من باشد به راهت هنوز چه شد آنهمه پيمان که از آن لب خندان بشنيدم و هرگز خبری نشد از آن کی آيی به برم ای شمع سحرم در بزمم نفسی بنشين تاج سرم تا از جان گذرم پا به سرم نه جان به تنم ده چون به سر آمد عمر بی ثمرم نشسته بر دل غبار غم زان که من در ديار غم گشته ام غمگسار غم اميد اهل وفا تويی رفته راه خطا تويی آفت جان ما تويی بردی از يادم دادی بر بادم با يادت شادم دل به تو دادم در دام افتادم از غم آزادم دل به تو دادم فتادم به بند ای گل بر اشک خونينم بخند سوزم از سوز نگاهت هنوز چشم من باشد به راهت هنوز |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387ساعت 15:30 توسط سروش شفیعی |
|
|
آغاز سال ۷۰۳۰ میترایی(آریایی) و ۳۷۴۶ زرتشتی و ۲۷۰۸ کوردی و
۲۵۶۷ شاهنشاهی و ۱۳۸۶ خورشیدی بر همگان مبارک باد . |
|
+ نوشته شده در
جمعه دوم فروردین 1387ساعت 17:26 توسط سروش شفیعی |
|
|
کردی مرا با یک نظر دیوانه و آشفته تر ای گلرخ زیبا سیر ، وی روشنایی بَصَر یکباره پیچیدی به هم ، سوز دل و بازار غم دیگر نماند در دیده نم ، شهزاده ی زرین کَمَر وه چه پریشان آمدی ، چون شاه ترکان آمدی درمان هجران آمدی ، مبهوت رخسارت قَمَر تا مونس جانم شدی ، غم را تو درمانم شدی مرغ غزلخوانم شدی ، شبهای تارم شد زبَر ای معدن حجب و حیا ، وی دیدگانم را ضیا ای جان جانانم بیا ، در اشک چشمانم نگر سرها فدای جان تو ، عالم همه حیران تو آب لب حیوان تو ، احیا گر نوع بشر نامت ندانم چون برم ، ای مصدر قهر و کرم خواهم که آیی در برم ،صبری نماندستم دگر
ـــ عبدالله حبیبی ـــ |
|
+ نوشته شده در
شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 18:43 توسط سروش شفیعی |
|
|
صبر بسیارباید پدر پیر فلک را تا دگربارمادرگیتی چوتو فرزندی بزاید درگذشت نابهنگام و زود هنگام پزشك دلسوز و مـــــــــــردمي دكتر سعدي محمودي را به همه داغداران آن عزيز تسليت عرض مي نمايم. |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هفتم آذر 1386ساعت 1:18 توسط سروش شفیعی |
|
|
مرگ قو شنيدم كه چون قوي زيبا بــــــــميرد فريبــــنده زاد و فــريبا بــميرد شب مـــــــرگ ، تنها نشيند به موجي رود گوشه اي دور و تنها بميرد درآن گوشه چندان غزل خواند آن شب كه خود در ميان غزل ها بميرد گروهي بر آنند كه اين مــــرغ شيدا كجــا عاشقي كرد آنجــا بمـيــرد شب مــــــرگ ، از بيم، آنجا شتابد كه از مرگ غافل شود تا بميرد من اين نكته گــيرم كه باور نكردم نديدم كه قويي به صـحرا بميرد چو روزي كه از آغوش دريا بر آمد شبي هم در آغوش دريا بميـرد تو درياي من بودي آغوش وا كن كه مي خواهد اين قوي زيبا بميرد ــ دكتر حميدي شيرازي ــ
قهسیدهیێک بۆ مهرگێکی پاییزی (1) سهرهخۆشی له کێ بکهم؟ لهحهزرهتی عهقڵانیهت ، ئینسانیهت یا داهێنان؟ سهرهخۆشی له کێ بکهم؟ له سێ مینیاتۆر، کۆتری سپی؟ (2) سهرهخۆشی له کێ بکهم؟ له شهقامهکانی زانکۆی تاران که شانازیت پێوه دهکهن؟ ئهی نابیغهو ئهی بلیمهتی برسی و ههژار بووی به مهکۆ بۆ گهشهی عهقڵ له ههورامان (3) سهرهخۆشی له کێ بکهم؟ لهو تهبیب و پڕۆفیسۆرهی به ههناسهی پڕپڕ له ڕۆح وهکوو خۆت و وهکوو عیسا گیان دهبهخشن بریندارهکان مردووهکان (4) سهرهخۆشی له کێ بکهم؟ خهڵکی کام دێ؟ کامه گۆندی ئهم وڵاته؟ کام حهکیم و کامه بۆقرات؟ کهم واسیته که بێم بۆ لات ؟ (5) سهرهخۆشی له کێ بکهم؟ له زیگمۆند فڕۆید ؟ له ئهرهستوو یا ئهفلاتوون؟ له خواکانی عهقڵ و ڕۆح و بیرو زانین ؟ له عهباسی ڕۆح سهرگهردان؟ ئهویش وهک تۆ تۆیش وهک ئهو له عارفهی جێــژنی عهقڵ بوون به قۆربان (6) سهرهخۆشی له کێ بکهم؟ کامه بلیمهت؟ کامه پیاوی کۆڕی پیاوان؟ کامه گیانی بهرزه فڕی ڕێ پڕ رهنجی ئـێـنسانیهت؟ به ڕۆح بێـنم (7) سهرهخۆشی له کێ بکهم؟ له کۆمهڵـگای زیندوو کۆژی مردوو پهرست؟ لهو ڕۆشنبیره فانتـێـزیانهی کهوهک شووشه ، ناسک دهشکێن؟ چیم له دهس دێ؟ من نازانم....... ڕۆحی کامه زانایان و پێغهمبهران وه دهنگ بـێـنم؟ ئهی حهکیمی دهربهدهر وێڵ و ئاواره ئهی ئاڵبێرت شوایتزرێ ئهم جهنگهڵه و ئهم وێرانه ئهی که گیانت لێـوالێـو بوو له بیڕۆکهی ئێنسانیهت له دڵسۆزی بێ پهیمانه (8) ههستهوه کاتی مردن نیه کهلهلاکان ، بریندارهکان برسی و ڕووت و ژین تاڵهکان ناو و کهلجێ و نێ و ئاڵمانه گشت ههورامان چاوهڕێـتن جانتایێکی پڕ عهقڵ و مرۆڤایهتی شووشه شووشه ڕۆحی بهرزی مهردایهتی سهریان لێ بدهی (9) ههستهوه کاتی مردن نیه لهم سهردهمه شهقام شهقام فهرع به فهرع و کۆڵان کۆڵان جهنازهی ژیان دانراوه بهدهس ژینی مودێڕنهوه ئهی تهبیبی بێ تهبیب لهم سهردهمه پڕ له ههرای مودێڕنهوه کهڕهشهبای تراژێدی تهنانهت چرکه ساتێکیش مۆڵهت نادات ههڵ دهکات و ههمووی دونیای لێم کردووه به بهرههووت چۆن دڵت دێ؟ که میللهتێک به جێ بێڵی (10) ههستهوه کاتی مردن نیه چونکه مهرگت له غۆربهت و له بێ کهسی [ اي طبيب جمله علت هاي ما اي تو افلاطون و جالينوس ما ] تراژێدیم دهخۆلقێـنێ له کاتێک دا نه شێکسـپـیرم من له لایهو نه سۆفۆکڵ که تراژێدیت بۆم بنووسێ چۆن دڵت دێ؟ قهتارێک پڕ تراژێدی تۆ لهم شاره به جێ بێڵی (11) ههستهوه کاتی مردن نیه لهم پاییزه سهد پاییزه شێر پهنجهی غهم و دهردی نهداری کهوتوونهته نێو ماڵهکان پهلهوهره بێ باڵهکان فڕین یان بیر چووهتهوه لهم چوار دیوارهی مهرگ و مردن چۆن دڵت دێ؟ جێ یان دێڵی (12) هه ستهوه کاتی مردن نیه دهنگم نابیسی؟؟؟؟؟ ئهڵێن [میم خاڵه] هاتووه سهر شهقامی مهولهویه تۆشهبهرێک دۆعای پێ یه ئهڵێن[مام ئهحمهد] و [خاڵه یاسین] به گیرفانی پڕ له خاڵی بێ پارهو پووڵ هاتوون بۆ لات بهڵام ڕۆحی پڕ له خۆزگه و پڕ له ئاوات بۆ عۆمری تۆ سهبهتهێک ژیانیان پێ یه چۆن دڵت دێ؟ شهقام شهقام [مام ئهحمهد] و [میم خاڵه] و [خاڵه یاسین] به جێ دێڵی...... (13) لهم سهماعی گهردهلووله و لهم کڕیوهی زستانی یهو لهم بۆرانهو له وڵاتی کۆشتارگای ڕۆح من ههواڵت لهکێ بگرم ؟ (14) ئهی حهزرهتی ڕۆحی ئهوین ئهی حهزرهتی شێعری نالی یا حهزرهتی ڕۆحی کافکا لهم کهویره و بهرههووته بێ ڕۆحی یه من ههواڵت له کێ بگرم؟ (15) له وڵاتی کۆشتارگای ڕۆح سهدان ماڵی رووخاو له زۆخ لهم شارهی پڕ له تاریکی لهم جهنگهڵه و تاریکـخانه ئهی شهو چرای ڕووناکی ڕۆح من ههواڵت له کێ بگرم؟ (16) لهم پایزه زستانی یه دار گوێزهکان دار تووهکان باخهکانی سهراجگا تا ملهگا سووره ههواڵی تۆ له من دهگرن لێم ببوره ڕۆحی دڵ تهنگ ، بۆ گۆرانی لێم مهتۆره گهر بتۆری من ههواڵت له کێ بگرم ؟ (17) لهم جیهانه که بووهته گۆڕستانی ههست و هۆنهر ئهی کڕوزهی ڕۆحی گۆرانی من ههواڵت له کێ بگرم ؟ له دهنگی پیانۆکهی مووسا خانی مهعرووفی له کزهی جهرگی کۆن کۆن کراوی ویالۆنهکهی پهرویزی یاحهقی له قهتاری حهمهی ماملێ یان مهقامی تاهێر تۆفێق له نهسیمه پاییزیهکهی خالقی یان لهمێژه زۆر زۆر لهمێژهی کاکه ناسر ئهی ڕۆحی تووڕه ، ده پێم بڵێ به پاسپؤرتی کام گۆرانی که پێکهوه دهمان دهخوێند چۆن بێمه ناو وڵاتهکهی فیراقی ڕۆح من ههواڵت له کێ بکهم ؟ جهلال شهفێعی ۱/۹/۸۶
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هفتم آذر 1386ساعت 0:59 توسط سروش شفیعی |
|
|
کوچه بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم، همه تن، چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم ، شوق دیدار تو لبریز شد از جامِ وجودم ، شدم آن عاشق دیوانه که بودم ! در نهانخانه ی جانم گل یادِ تو درخشید باغِ صد خاطره خندید ، عطر صد خاطره پیچید. یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم و درآن خلوت دل خواسته گشتیم ساعتی بر لب آن جوی نشستیم تو همه راز جهان ریخته در چشمِ سیاهت من همه محو تماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ماه فرو ریخته در آب شاخه ها دست بر آورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ.... یادم آید: تو به من گفتی : « از این عشق حذر کن! لحظه ای چند بر این آب نظر کن آب ، آیینه عشقِ گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا ، که دلت با دگران است . تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن ! » با تو گفتم : « حذر از عشق؟ حذر از عشق؟ ندانم سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم روز اول که دل من به تمنای تو پر زد ، چون کبوتر لبِ بامِ تو نشستم ، تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم » باز گفتم که:« تو صیادی و من آهوی دشتم تا به دام تو در افتم ، همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم......! » اشکی از شاخه فرو ریخت مرغِ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت ! اشک در چشم تو لرزید ، ماه بر عشقِ تو خندید . یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم . پای در دامن اندوه کشیدم ، نگسستم ، نرمیدم ، رفت در ظلمت غم ، آن شب و شب های دگر هم ، نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ، نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم ! بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ! ــ فریدون مشیری ــ |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه پانزدهم آبان 1386ساعت 23:17 توسط سروش شفیعی |
|
|
پوچ دیده گان تو در قاب اندوه سرد و خاموش خفته بودند زودتر از تو ناگفته ها را با زبان نگه گفته بودند از من و هرچه در من نهان بود می رمیدی ، می رهیدی یادم آمد که روزی در این راه ناشکیبا مرا در پی خویش می کشیدی ، می کشیدی آخرین بار ، آخرین بار آخرین لحظه ی تلخ دیدار سربه سر پوچ دیدم جهان را باد نالید و من گوش کردم خش خش برگ های خزان را بازخواندی ، باز راندی باز بر تخت عاجم نشاندی باز در کام موجم کشاندی گرچه در پرنیان غمی شوم سال ها در دلم زیستی تو آه هرگز ندانستم از عشق چیستی تو کیستی تو . ـــ فروغ فرخزاد ـــ |
|
+ نوشته شده در
جمعه یازدهم آبان 1386ساعت 23:24 توسط سروش شفیعی |
|
|
از كتاب (خواص الحيوان) گشت غمناك دل و جان عقاب چو از او دور شد ايام شباب آفتابش به لب بام رسيد ره سوي كشور ديگر گيرد دارويي جويد و در كار كند گشت بر باد سبك سير سوار ناگه از وحشت پر ولوله گشت شد پي بره نوزاد دوان مار پيچيد و به سوراخ گريخت دشت را خط غباري بكشيد صيد را فارغ و آزاد گذاشت زنده را دل نشود از جان سير مگر آن روز كه صياد نبود زاغكي زشت و بداندام و پلشت جان زصد گونه بلا در برده شكم آكنده ز گند و مردار ز آسمان سوي زمين شد به شتاب با تو امروز مرا كار افتاد بكنم هر چه تو مي فرمايي ، تا كه هستيم هواخواه توايم جان به راه تو سپارم جان چيست ننگم آيد كه ز جان ياد كنم » گفتگويي دگر آورد به پيش از نيازست چنين زار و زبون زو حساب من و جان پاك شود حزم را بايد از دست نداد پر زد و دور ترك جاي گزيد كه مرا عمر حبابيست بر آب ليك پرواز زمان تيزتر است به شتاب ايام از من بگذشت مرگ مي آيد و تدبيري نيست عمرم از چيست بدين حد كوتاه به چه فن يافته اي عمر دراز ؟ كه يكي زاغ سيه روي پليد صدره از چنگش كردست فرار تا به منزلگه جاويد شتافت چون تو بر شاخ شدي جايگزين كاين همان زاغ پليدست كه بود يك گل از صد گل تو نشكفته است رازي اينجاست تو بگشا اين راز عهد كن تا سخنم بپذيري دگري را چه گنه كاين ز شماست آخر از اين همه پرواز چه سود ؟ كان اندرز بد و دانش و پند بادها راست فراوان تأثير تن و جان را نرسانند گزند باد را بيش گزندست و ضرر آيت مرگ شود پيك هلاك كز بلندي رخ برتافته ايم عمر بسيارش از آن گشته نصيب عمر مردار خواران بسيارست چاره رنج تو زان آسانست طعمه خويش بر افلاك مجوي به از آن كنج حياط و لب جوست راه هربر زن و هر گو دانم وندر آن گوشه سراغي دارم خوردنيهاي فراواني هست گندزاري بود اندر پس باغ معدن پشه مقام زنبور سوزش و كوري دو ديده از آن زاغ بر سر سفره خود كرد نگاه لايق حضرت اين مهمانست خجل از ما حضر خويش نيم تا بياموزد از و مهمان پند دم زده در نفس باد سحر حيوان را همه فرمانبر خويش به رهش بسته فلك طاق ظفر تازه و گرم شده طعمه او بايد از زاغ بياموزد پند حال بيماري دق يافته بود گيج شد ، بست دمي ديده خويش هست پيروزي و زيبايي و مهر نفس خرم باد سحرست ديد گردش اثري زينها نيست وحشت و نفرت و بيزاري بود گفت كاي يار ببخشاي مرا تو و مردار تو و عمر دراز گند و مردار ترا ارزاني عمر در گند به سر نتوان برد زاغ را ديده بر او مانده شگفت راست با مهر فلك همسر شد نقطه اي بود و سپس هيچ نبود . |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پانزدهم مهر 1386ساعت 0:17 توسط سروش شفیعی |
|
|
خهو نهبوون، کیژۆڵه خهو نهبوون ئهوه ڕهزبوون و ه ئهمردن ئهوه ئاو بوون و ئهمردن ئهوه بهرد بوون و شل ئهبوون ئهوهگۆم بوون و ڕهق ئهبوون خهو نهبوون، کیژۆڵه خهو نهبوون ئهوه دهستی سهرگوزوشتهو خهیاڵ نهبوو، کیژۆڵهکهم... ئهوه دهستی نیوهی دنیاو نیوهی دهوڵهت و قانوون بوو که ئههات و تۆی ئهخسته زیلێکهوهو دوور ئهیبردی... ئهوه نیوهی بلیمهتی و نیوهی عهقڵ و نیوهی زانای جیهانێ بوو بهیهکهوه...لهگهڵ"مونتهسیر بیللادا" (با)ی بۆ گهنیان بۆ ههڵکردی. خهو نهبوون، کیژۆڵه خهو نهبوون کڵۆ خهڵووزه ساردهکه ئهوه مهمکێکی دایکت بوو تۆپهڵه سوورو گهرمهکه ئهوه دهماغی باوکت بوو خهو نهبوون، کیژۆڵه خهو نهبوون ئهوهی کارژۆڵهکهی تۆی خوارد ئهوهی مراویهکهی دزیت ئهوهی مامزهکهی بردی ئهوهی چیرۆکهکهی کۆشتی گورگ نهبوون،کیژۆڵه، گورگ نهبوون ئهوه حیکایهت نهبوون بۆتبکهم شیعر نهبوون بۆت ڕێکبخهم ئهوه دهواڵی مێژوو بوون.. ئهوه وهقاس و سهعد بوون لای خهلیفهوه هاتبوون! خهو نهبوون، کیژۆڵه خهو نهبوون وهکوو پڕچ و زهردهخهنهکه و گوارهکانت حهقیقهت بوون! خهو نهبوون، ههرگیز خهو نهبوون.... ئهی به چاوی خۆت نهتبینی: گوڵهکان چۆن له ترساندا ڕایان ئهکرد... بنچکهکان ههڵ ئههاتن... ئهی به چاوی خۆت نهتبینی: کهروێشک خۆی ئهکرد به پهیکهر! ههتاو خۆی ئهکرد به سێبهر! ئهی بهگوێی خۆت گوێت لێ نهبوو لهو ئێواره بهسامهدا سهگهکهمان کهوته قسهو بهڵام مهرد بوو وتی چی ئهکهن بابیکهن بهڵام من نابم به بهعسی! خهو ن نهبوو، کیژۆڵهکهم خهون نهبوو ئهی ههرلهبهر دهمتا نهبوو له دوای ناشتنی ههڵهبجه ئهستێرهیهکی مرۆڤ دۆست هاته ههیوان قهیرێ لهگهڵماندا گریاو ئینجا ڕۆیشتهوهبۆ ئاسمان خهون نهبوو، کیژۆڵهکهم، خهون نهبوو. گۆ ڕستانی چراکان ـــ شێرکۆ بێکهس ـــ |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفتم مهر 1386ساعت 3:53 توسط سروش شفیعی |
|
خواب نبود دخترک ام !
خواب نبود
تاک بود
اینکه می مرد
سنگ بود
اینکه موم می گشت
چشمه بود
اینکه سنگ می گشت
خواب نبود دخترک ام !
خواب نبود
دستان سرگذشت و سودا نبود
دخترک ام !
دستان نیمی از جهان و
نیمی از دولت و قانون بود
که برمی آمد و تو را
در میان « زیل » ها
تا دورها می ربود
این نیمی از نبوغ و عقل و
نیمی از عالمان جهانی بود
که با هم
به همراه « منتصر بالله »
باد متعفن را
به سوی تو دمیدند
خواب نبود دخترک ام !
خواب نبود
آن تکه زغال سرد و کرخت
پستان مادر تو بود
آن توده گرم و سرخ
دماغ پدر تو بود
رؤیا نبود دخترک ام !
رؤیا نبود
آنکه بره تو را درید
آنکه مرغان تو را و
غزالان تو را ربود
آنکه قصه های تو را کشت
گرگ نبود دخترک ام !
گرگ نبود
قصه نبود این
که برای ات باز بگویم
شعر نبود این
که برای ات بیارایم
حرامی شبانگاهی تاریخ بود ، این
« سعد» بود و « وقاص » بود ، این
کز سوی خلیفه آمده بود
خواب نبود دخترک ام !
خواب نبود
حقیقت بود دخترک ام
حقیقت بود
به سان تبسم ها و گیس ها و گوشواره های تو
حقیقت بود دخترک ام !
حقیقت بود!
خواب نبود دخترک ام !
خواب نبود
به چشمان خویش ندیدی مگر
که گل ها و بوته ها
چه سان هراسان می گریختند ؟
با دیده گان خویش مگر ندیدی
که خرگوش
خویشتن را تندیسی می ساخت و
آفتاب
خویشتن را سایه ای !؟
با گوش خویش نشیندی مگر
که در آن شامگاه مهیب
سگ ما
زبان گشود و مردانه گفت :
« بگذار هر چه که خواهند ، بکنند
من اما
بعثی نخواهم گشت »!؟
خواب نبود دخترک ام
خواب نبود
به یاد نداری مگر
کز پس دفن «حلبچه »
اختری بشر دوست
برآستان ایوان
میهمان ما گشت و
همراه ما چندی گریست و
آنگاه
به آسمان بر گشت!؟
خواب نبود دخترک ام!
خواب نبود
ـــ گورستان چراغان ـــ شیرکو بیکس ــــ مترجم : رضا کریم مجاور« تاپو» |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفتم مهر 1386ساعت 3:49 توسط سروش شفیعی |
|
|
تاقه دار مهنعهم کهرا . . . لۆمهم کهرا . . . ماچانێ : با کهم شێعرهکێت پهڕێ با سۆزوو دڵداری ماچا : دا کهم تهشبی کهره چهم و زوڵف و خهت و خاڵش به گۆڵاڵهکهو وههاری وهسهن وهس کهم کهره باسوو گهڵا مێوی و تاقه داری مهنعهم کهرا . . . لۆمهم کهرا . . . بهڵام ئهگهر تهنیا جارێو وههار نهبۆ با پاییز بۆ بهیا و وینا تاقه دارێو وهختێو که گردوو دارهکا گهڵاکهشا زهرد بی و رێزا تهنیا ههر ئادا که گهڵاش ههرگێز زهرد نهبی و نهرێزا چوون ئا داره جه زمسانێ به وهروو عهشقوو تۆ سهوزا . . . ئهگهر وینا که گهڵا مێوه سهوزهکێ رهنگۆ رۆخساریت گێرتهشا و سوور هۆرگێڵه و بیێ به تاجۆ پۆپهو تفهکێ قهتعهن پهرسا چی مهرێزا ؟ مهنعهم کهرا . . . لۆمهم کهرا . . . شهرته بۆ ئێتر شێعرهکێم دهمشا بینیۆ و ههرگێز نامۆ تۆ نهبهرا بهڵام من وێم ههر سهوزهنا پێسه سهوزایی دارهکهی ههر سوورهنا رهنگه وهشهکۆ گهڵاکهی عبدالله حبيبي |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفتم مهر 1386ساعت 3:42 توسط سروش شفیعی |
|
|
از دست های گرم تو
کودکان توأمان آغوش خویش
سخن ها می توانم گفت
غم نان اگر بگذارد نغمه در نغمه افکنده
ای مسیح مادر، ای خورشید
از مهربانی بی دریغ جانت
با چنگ تمام ناپذیر تو سروده ها می توانم کرد
غم نان اگر بگذارد رنگ ها در رنگ ها دویده
از رنگین کمان بهاری تو
که سراپرده در این باغ خزان رسیده برافراشته است
نقش ها می توانم زد
غم نان اگر بگذارد چشمه ساری در دل و آبشاری در کف
آفتابی در نگاه و فرشته ای در پیراهن
از انسان که تویی
قصه ها می توانم کرد
غم نان اگر بگذارد
ـ احمد شاملو ـ |
|
+ نوشته شده در
جمعه نهم شهریور 1386ساعت 1:28 توسط سروش شفیعی |
|
|
آزادی آواز چاقوها شد وجيب ِدزدها وجانماز تبر ها آزادی، جواهرات گذرگاه سياست وبازرگان دروغهای رنگين ميان شهرها آزادی، لنگه بارهای قاچاق های ؛ چه كسی نشان كامل آزادی را به من ميدهد؟ اين واژه ی بی آبرو آزادی چراغی است كه راه را دراز ميكند... (از مجموعه "اين واژه ی بی آبرو") |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هفتم شهریور 1386ساعت 2:0 توسط سروش شفیعی |
|
|
طوفان تبر زنگار بسته اش را زمين بگذارد :نرگسي ميخواهد برويد تفنگها لال شوند :كودكي ميخواهد بخوابد.... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هفتم شهریور 1386ساعت 1:55 توسط سروش شفیعی |
|
|
نمی دانی چه می دانی که انسان بودن و ماندن چه دشوار است!؟ چه رنجی می کشد آنکس که انسان است در این دنیای پهناور که آدمیهایش عصا از دست کور می دزدند! من خوش باور ساده حقیقت جستجو کردم ........ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هفتم شهریور 1386ساعت 1:53 توسط سروش شفیعی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
به وبلاگ شعرباران خوش آمدید امیدوارم که برای علاقه مندان به شعر مفید باشد
به خێڕ بێن بۆ ئهم ماڵپهره هیوادارم بۆ لایهن گرانی شێعر به کهڵک بێت |
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 |
| پیوندها |
|
هه تاو يادي از دكتر سعدي محمودي کد آهنگ برای وبلاگ (سجاد) در باب شعر و شاعری |
|
RSS
|